حملات بيشتري از جانب واكو به كرانههاي كره صورت گرفت، چندان زياد كه اغلب آن تاريخ را آغاز تاخت و تاز واكو ميدانند.
گزارشهاي زيادي هم دربارهٴ دريانوردي صلحآميز در دست است. در سالهاي 1305 ـ 1307 كشتيهاي ته پهن ژاپني به نينگـ پو رفتند. در سال 1317 يك كشتي كه از مياكو ـ جيما (ريوكيو) به راه افتاد در چكيانگ به گل نشست. در سال 1325 كشتيهاي ژاپني منحصراً بايد به خليج نينگـ پو ميرفتند و مكلف بودند به امپراتوري چين خراج بدهند. تجارت با دين درآميخته بود. در سال 1325 ميشنويم كه يك كنچوجيـ بون يعني كشتياي از جانب معبد كنچوـ جي در كاماكورا (مذهب رينزايي،
مقدمه، ج 2، ص 1411) به چين فرستاده شد. در سال1341براي اول بار دربارهٴ كشتيهايي ميشنويم كه تنريوـ جي، يكي ديگر از معبدهاي رينزايي در ساگا نزديك كيوتو، به چين فرستاده است. دو تا از آنها در سال 1341 و سومي در 1342 به راه افتادند. آنها احتمالاً طلا، مس، گوگرد، بادبزن و شمشير ميبردند و در عوض سكه، كتابهاي ديني، بخور، چاي و پارچه ميآوردند.
مهمترين و بهترين حلقههاي ارتباطي ميان اين كشورها احتمالاً به دست راهبان فراهم شده بود، كه به تنهايي يا در گروههاي كوچك از صومعهاي به صومعهاي ميرفتند و براي وحدت آسياي بودايي همان كاري را ميكردند كه حاجيان براي وحدت جهان اسلام. در سالهاي 1308، 1331 ـ 1336، 1342 ـ 1349 رفت و آمد راهبان ميان چين و ژاپن فزوني گرفت. در سال1320يك راهب ژاپني به چين رفت و سال بعد يك راهب چيني روانهٴ ژاپن شد؛ در سالهاي1323ـ 1324 راهبان بيشتري به چين رفتند. در سال 1326 راهبان ژاپني به ميهن بازگشتند و راهبان ديگري براي به دست آوردن تريپيتاكاي چاپ فوـ چو روانهٴ چين شدند.1 در سال 1350 راهبان در يك كشتي بازرگاني چيني به ژاپن بازگشتند.
با پژوهش دقيقتر در آثار جغرافيايي چاپ شده به زبانهاي چيني، ژاپني و شايد زبانهاي ديگر شرقي، ميتوانيم به ميزان آگاهي كشورهاي شرق دور در سدهٴ چهاردهم نسبت به يكديگر پيببريم. احتمالاً اين آگاهي بسيار مفصلتر از آن بود كه امروز تصور ميكنيم.
ه . تاريخ طبيعي
ممكن است اين فكر پيش آيد كه تاريخ ((تاريخ طبيعي)) را بايد به ترتيب موضوعي تقسيمبندي